Skip to main content

जागर

जागर मनामनांचा... ! विचार परीवर्तनाचा...!!

Search This Blog

शिवव्याख्याते शिवाजी भोसले
Twitter
Instagram

Showing posts from October, 2019

Posts

काय यालाच प्रेम म्हणायचं ?

Posted by Jagar on October 07, 2019

आत्मभान जगण्याचं! तरुणाई नातं पाऊस प्रेम

+

Get link
Facebook
X
Pinterest
Email
Other Apps

ऑंखो ही ऑंखो में....

Posted by Jagar on October 05, 2019

आत्मभान जगण्याचं! तरुणाई नातं निसर्ग पाऊस प्रेम

+

Get link
Facebook
X
Pinterest
Email
Other Apps

... निशब्द गारवा !

Posted by Jagar on October 05, 2019

तरुणाई नातं प्रेम मैत्री

+

Get link
Facebook
X
Pinterest
Email
Other Apps

Jagar

Labels

ATM
Bank
GMC Akola
RTO
आत्मभान जगण्याचं!
ऐतिहासिक
जनजागृती
तरुणाई
दिनविशेष
नातं

निसर्ग
पर्यावरण
पाऊस
पोलीस प्रशासन
प्रेम
प्रेरणादायी
बँक
बालपण
मैत्री
रक्त संकलन
व्यक्तिमत्व विकास
शेती व शेतकरी
शैक्षणिक
समुपदेशन
सर्वोपचार
सामाजिक
सायबर क्राईम
साहित्य
स्पर्धापरीक्षा

Show more Show less

Archive

2019 12

2017 23
- November 5
- September 2
- August 5
- July 1
- June 9
- March 1
2016 18
2015 5
- September 1
- June 4

Show more Show less

Report Abuse

Total Pageviews

Followers

Popular Posts

प्रेमाच्या उंबरठयावर...!

आयुश्यात प्रत्येक व्यक्तीचं कुणावर ना कुणावर प्रेम असतचं. ते कधी, कुठं, केव्हा, कसं, कुणासोबत, होईल हे निश्चितपणाने सांगता येत नाही. प्रेम कधी कुणावर ठरवून होतं नसतं. मला समोरच्या व्यक्तीवर प्रेम करायचं, ... ती दिसायला खुप सुंदर आहे... तीचं रुप मला भाळतं... तीचं लावण्य मला मोहीणी घालतं... तीचं वागणं, बोलणं अगदी मनमोकळ्या स्वभावाचं आहे... तीच आपलं मत निसंकोचपणे मांडते...असं कधी ठरवुन होतं नसतं. हे प्रेम अगदी तकलादू स्वरुपाचं असतं. प्रेम हे कुणावर, केव्हाही होवू शकतं. त्यास बंधण नसतात. जेव्हा खरं प्रेम होतं तेव्हा आपलं मनचं आपणास सांगतं. खरं प्रेम काळजाच्या चोरकप्पातून बाहेर पडतं. बेगडी स्वरुपाचं प्रेम कधीच 'फिल' होतं नसतं. हे ही तितकचं सत्य..... खरंतरं प्रेमाची परिभाषा कुणासही करता आलेली नाही. प्रत्येक जण आपापल्या परीने प्रेमाची परिभाषा समजुन घेतो. तसं प्रेमही अपुर्णचं असतं. जे रात्र रात्र जागवितं... झोप उडवितं... आभासी स्वप्न पहायला लावतं... मनातल्या मनात हसायला लावतं... नको त्यावेळी आठवण काढतं... स्वविचारात गुंग ठेवतं... आवडीचं ग...

तारुण्याचा उंबरठा....

जिवन जगत असतांना प्रत्येकास तारुण्याचा उंबरठा ओलांडावाच लागतो. खरतर हेच वय ऐन उमेदिचं असतं.या काळात मानवी जिवन सुसंस्कारी, समृद्ध जगण्याची कला अवगत व्हायला हवी. हे वयच असत घडण्याचं व बिघडण्याचं... आम्हाला कसं घडायच ? भावी जिवनाची ध्येय्यधोरण समर्थपणे कशी आखायची व राबवायची ? हे याच तारुण्यात ठरवाव लागतं. एखाद पाउल वेडवाकड पडल तर... आयुश्याची वाट चुकत जाते. तारुण्य हे असच असत... कुणाला छळत ... कुणाला जाळत... कुणाला भाळत... कुणाला मोहित करत... तर कुणाला प्रेरित करत .... तारुण्य असत तरी काय ? आयुश्याच्या वाटेवरती येणार आडवळण म्हणजे तारुण्य... यशाच्या रेषेजवळ पोहचताच अडखळणारे पाय म्हणजे तारुण्य ... जगणं आणी मरणं यातिल मधल अंतर म्हणजे तारुण्य... खरच तारुण्यात असताना प्रत्येकानी भरभरुन जगाव. कि आपल आयुश्य दुस-यानी उसणं मागावं. जगण्याचे रंग आयुश्यात उतरविता आले पाहिजे. नुसत जगणं म्हणजे जगणं नव्हे तर स्वताचे क्षण दुस-याला समर्पित करणं म्हणजे खर जगणं... हे तारुण्यचं असं असतं... कधी या वेलीवरुन त्या वेलीवर मुक्त उडत अ...

सार्वजनिक गणेशोत्सवाचे जनक : भाऊसाहेब रंगारी

इतिहासाचं सातत्याने पावलोपावली विपर्यास करण्यात आलेलं आजवरच्या इतिहासांनं सिध्द केलयं. इतिहास तत्कालीन स्थितीत वास्तव वाटत असला तरी भविष्यात त्याचं सत्य रुप समाजासमोर येतचं. हेही सिध्द झालेलं आहे. कुठल्याही इतीहासाचं सत्य रुप समाजासमोर आलं नसावं असं आजवरही होवू शकलं नाही. मात्र त्याकरीता इतिहासाच्या मुळापर्यंत शिरणं गरजेचं असतं. त्याशिवाय सत्यता समोर येत नाही. प्रस्थापित इतिहास लेखकांनी लेखणीचा गैरवापर करत चुकीचा इतिहास प्रचलित केल्याचे अजून एक उदाहरण समोर आलं आहे. ते म्हणजे सार्वजनिक गणेशोत्सवाचे संस्थापक कोण...? भाऊसाहेब रंगारी की लोकमान्य टिळक? हा वाद दिवसेंदिवस वाढतच असल्याचे चित्र मोठ्या प्रमाणात पाहवयास मिळत आहे. त्यामुळे सार्वजनिक गणेशोत्सवाचे संस्थापक कोण? याबाबत संदिग्धता निर्माण झालेली आहे. लोकमान्य टिळकांनी सार्वजनिक गणेशोत्सवाला सुरवात करुन यामध्ये मोठ्या प्रमाणात योगदान दिलं असल्याचं आजवर सांगण्यात आलं, मात्र ते वास्तवतेला धरुन नसल्याचं आज लक्षात आलं आहे. इतके दिवस भाऊसाहेब रंगारी हे नाव आणि चरित्र उपेक्षेच्या गर्तेतचं अडकलेलं होतं. पण आता उपेक्षेचा काळ संपला आहे. उशिरा...

नात्यातिल समज - गैरसमज...

माणसानचं जगणंचं समाजाच्या चाकोरीतल... हि चाकोरी सोडून माणसांना जगताचं येत नाही. या चाकोरीबद्ध चौकटीला धरुनचं समोर जावं लागत. प्रत्येकाच्या जगण्यासाठी समाजाची ही चाकोरी म्हणजे काटेरी कुंपणचं असते. या कुंपणास थेट तोडताही येत नाही. मोडताही येत नाही. हे कुंपणचं माणसाला संकोचित स्वरुपाचं जगायला शिकवित. त्यात नाती गोती, व्यवहार, संबध, सहवास, आपुलकी म्हटलं तर अधिकच कोडयात पडावं लागत. मग आम्ही कराव तरी काय? हा ही प्रश्न नव्याने उभा राहतो. समाजात जगत असतांना कळत-नकळतपणे अनेक नात्याची बंधन पडतात. हि बंधनही अगदी संकुचित स्वरुपाची असतात. त्यात अडकुण माणसाला जगताचं येत नाही.परंतु तो जगतचं असतो. हि बंधण मोडाविशी वाटतात पण मोडता येत नाही. अखेर त्यास नात्याचं कुंपण आडवं येतना.... या नात्याच्या कटकटित न पडलेलं बंर असं प्रत्येकास वाटत. रक्ताची नाती हि एकप्रकारे लादलेलीच असतात. परंतु स्नेहाच्या, आपुलकिच्या, प्रेमाच्या, मैत्रीच्या नात्यांची निवड एकमेकांवर आधारलेली असतात. हि नाती निर्माण होत असताना कसलाही विचार आपण करत नसतो पण काही व्यक्ती या नात्यास बरेच गैरसमज करुन घेतात. त्यात मैत्रीच नातं आणि त...

वैचारीक बंध जुळावेत...!

समाजात वावरत असतांना प्रत्येकांचा अनेक लोकांशी प्रत्यक्ष वा अप्रत्यक्ष संबध येतोच. कधी ओळख, नोकरी, परिचय, नातेसंबध, मैत्री, यामाध्यमातून अनेकांशी आपला संबध निर्माण होतो. कधी कामानिमित्त फोन्स, मॅसेजेस याद्वारे ओळख निर्माण होत असते तर कधी एकमेकांना भेटणं, बोलणं तर एखादा दुस-याने ओळख निर्माण करुन दिली तर ओळख होते. तर कधी एकाद्या निमित्तानं संवादांची देवाण घेवाण होत असते. पुर्वी ही ओळख नात्यांपुर्तीच मर्यादित असायची. किंवा सहवासात असेलेल्यांशीस मर्यादित असायची. त्यास एका मर्यादेचं कुंपण होतं पण बदलत्या आधुनिक काळासोबत हे स्वरूप बदलत गेलं. एकमेकांच्या ओळखीच्या बदलाला व्यापकता प्राप्त झाली आहे. वास्तवाप्रमाणेच सोशल मीडियाच्या आभासी दुनियेतही अशाच प्रकारचा खटाटोप होतो. आधुनिक तंत्रज्ञानाच्या युगाात फेसबुक, वॉटसअप, किंवा सोशल मिडियाची इतर साधनं या माध्यमातून ओळख निर्माण करण्याचं नवं ट्रेड अलिकडच्या काळात निर्माण झालेला आहे. अनेकांना मैत्रीचं नवं नातं निर्माण करावंसं वाटतंयं. तर अनेकांना आपल्या विचारांशी जुळणाऱ्या लोकांशी विचारांची देवाण घेवाण करावीशी वाटते. अनेकांची हि फक्त ओळख असते एका मर...

Powered by Blogger