जागर

Search This Blog

Shivaji Maharaj Best Speech

Posted by Jagar on September 16, 2015

Get link
Facebook
X
Pinterest
Email
Other Apps

Get link
Facebook
X
Pinterest
Email
Other Apps

Comments

Translate

प्रेमाच्या उंबरठयावर...!

आयुश्यात प्रत्येक व्यक्तीचं कुणावर ना कुणावर प्रेम असतचं. ते कधी, कुठं, केव्हा, कसं, कुणासोबत, होईल हे निश्चितपणाने सांगता येत नाही. प्रेम कधी कुणावर ठरवून होतं नसतं. मला समोरच्या व्यक्तीवर प्रेम करायचं, ... ती दिसायला खुप सुंदर आहे... तीचं रुप मला भाळतं... तीचं लावण्य मला मोहीणी घालतं... तीचं वागणं, बोलणं अगदी मनमोकळ्या स्वभावाचं आहे... तीच आपलं मत निसंकोचपणे मांडते...असं कधी ठरवुन होतं नसतं. हे प्रेम अगदी तकलादू स्वरुपाचं असतं. प्रेम हे कुणावर, केव्हाही होवू शकतं. त्यास बंधण नसतात. जेव्हा खरं प्रेम होतं तेव्हा आपलं मनचं आपणास सांगतं. खरं प्रेम काळजाच्या चोरकप्पातून बाहेर पडतं. बेगडी स्वरुपाचं प्रेम कधीच 'फिल' होतं नसतं. हे ही तितकचं सत्य..... खरंतरं प्रेमाची परिभाषा कुणासही करता आलेली नाही. प्रत्येक जण आपापल्या परीने प्रेमाची परिभाषा समजुन घेतो. तसं प्रेमही अपुर्णचं असतं. जे रात्र रात्र जागवितं... झोप उडवितं... आभासी स्वप्न पहायला लावतं... मनातल्या मनात हसायला लावतं... नको त्यावेळी आठवण काढतं... स्वविचारात गुंग ठेवतं... आवडीचं ग...

तारुण्याचा उंबरठा....

जिवन जगत असतांना प्रत्येकास तारुण्याचा उंबरठा ओलांडावाच लागतो. खरतर हेच वय ऐन उमेदिचं असतं.या काळात मानवी जिवन सुसंस्कारी, समृद्ध जगण्याची कला अवगत व्हायला हवी. हे वयच असत घडण्याचं व बिघडण्याचं... आम्हाला कसं घडायच ? भावी जिवनाची ध्येय्यधोरण समर्थपणे कशी आखायची व राबवायची ? हे याच तारुण्यात ठरवाव लागतं. एखाद पाउल वेडवाकड पडल तर... आयुश्याची वाट चुकत जाते. तारुण्य हे असच असत... कुणाला छळत ... कुणाला जाळत... कुणाला भाळत... कुणाला मोहित करत... तर कुणाला प्रेरित करत .... तारुण्य असत तरी काय ? आयुश्याच्या वाटेवरती येणार आडवळण म्हणजे तारुण्य... यशाच्या रेषेजवळ पोहचताच अडखळणारे पाय म्हणजे तारुण्य ... जगणं आणी मरणं यातिल मधल अंतर म्हणजे तारुण्य... खरच तारुण्यात असताना प्रत्येकानी भरभरुन जगाव. कि आपल आयुश्य दुस-यानी उसणं मागावं. जगण्याचे रंग आयुश्यात उतरविता आले पाहिजे. नुसत जगणं म्हणजे जगणं नव्हे तर स्वताचे क्षण दुस-याला समर्पित करणं म्हणजे खर जगणं... हे तारुण्यचं असं असतं... कधी या वेलीवरुन त्या वेलीवर मुक्त उडत अ...

सार्वजनिक गणेशोत्सवाचे जनक : भाऊसाहेब रंगारी

इतिहासाचं सातत्याने पावलोपावली विपर्यास करण्यात आलेलं आजवरच्या इतिहासांनं सिध्द केलयं. इतिहास तत्कालीन स्थितीत वास्तव वाटत असला तरी भविष्यात त्याचं सत्य रुप समाजासमोर येतचं. हेही सिध्द झालेलं आहे. कुठल्याही इतीहासाचं सत्य रुप समाजासमोर आलं नसावं असं आजवरही होवू शकलं नाही. मात्र त्याकरीता इतिहासाच्या मुळापर्यंत शिरणं गरजेचं असतं. त्याशिवाय सत्यता समोर येत नाही. प्रस्थापित इतिहास लेखकांनी लेखणीचा गैरवापर करत चुकीचा इतिहास प्रचलित केल्याचे अजून एक उदाहरण समोर आलं आहे. ते म्हणजे सार्वजनिक गणेशोत्सवाचे संस्थापक कोण...? भाऊसाहेब रंगारी की लोकमान्य टिळक? हा वाद दिवसेंदिवस वाढतच असल्याचे चित्र मोठ्या प्रमाणात पाहवयास मिळत आहे. त्यामुळे सार्वजनिक गणेशोत्सवाचे संस्थापक कोण? याबाबत संदिग्धता निर्माण झालेली आहे. लोकमान्य टिळकांनी सार्वजनिक गणेशोत्सवाला सुरवात करुन यामध्ये मोठ्या प्रमाणात योगदान दिलं असल्याचं आजवर सांगण्यात आलं, मात्र ते वास्तवतेला धरुन नसल्याचं आज लक्षात आलं आहे. इतके दिवस भाऊसाहेब रंगारी हे नाव आणि चरित्र उपेक्षेच्या गर्तेतचं अडकलेलं होतं. पण आता उपेक्षेचा काळ संपला आहे. उशिरा...

नात्यातिल समज - गैरसमज...

माणसानचं जगणंचं समाजाच्या चाकोरीतल... हि चाकोरी सोडून माणसांना जगताचं येत नाही. या चाकोरीबद्ध चौकटीला धरुनचं समोर जावं लागत. प्रत्येकाच्या जगण्यासाठी समाजाची ही चाकोरी म्हणजे काटेरी कुंपणचं असते. या कुंपणास थेट तोडताही येत नाही. मोडताही येत नाही. हे कुंपणचं माणसाला संकोचित स्वरुपाचं जगायला शिकवित. त्यात नाती गोती, व्यवहार, संबध, सहवास, आपुलकी म्हटलं तर अधिकच कोडयात पडावं लागत. मग आम्ही कराव तरी काय? हा ही प्रश्न नव्याने उभा राहतो. समाजात जगत असतांना कळत-नकळतपणे अनेक नात्याची बंधन पडतात. हि बंधनही अगदी संकुचित स्वरुपाची असतात. त्यात अडकुण माणसाला जगताचं येत नाही.परंतु तो जगतचं असतो. हि बंधण मोडाविशी वाटतात पण मोडता येत नाही. अखेर त्यास नात्याचं कुंपण आडवं येतना.... या नात्याच्या कटकटित न पडलेलं बंर असं प्रत्येकास वाटत. रक्ताची नाती हि एकप्रकारे लादलेलीच असतात. परंतु स्नेहाच्या, आपुलकिच्या, प्रेमाच्या, मैत्रीच्या नात्यांची निवड एकमेकांवर आधारलेली असतात. हि नाती निर्माण होत असताना कसलाही विचार आपण करत नसतो पण काही व्यक्ती या नात्यास बरेच गैरसमज करुन घेतात. त्यात मैत्रीच नातं आणि त...

वैचारीक बंध जुळावेत...!

समाजात वावरत असतांना प्रत्येकांचा अनेक लोकांशी प्रत्यक्ष वा अप्रत्यक्ष संबध येतोच. कधी ओळख, नोकरी, परिचय, नातेसंबध, मैत्री, यामाध्यमातून अनेकांशी आपला संबध निर्माण होतो. कधी कामानिमित्त फोन्स, मॅसेजेस याद्वारे ओळख निर्माण होत असते तर कधी एकमेकांना भेटणं, बोलणं तर एखादा दुस-याने ओळख निर्माण करुन दिली तर ओळख होते. तर कधी एकाद्या निमित्तानं संवादांची देवाण घेवाण होत असते. पुर्वी ही ओळख नात्यांपुर्तीच मर्यादित असायची. किंवा सहवासात असेलेल्यांशीस मर्यादित असायची. त्यास एका मर्यादेचं कुंपण होतं पण बदलत्या आधुनिक काळासोबत हे स्वरूप बदलत गेलं. एकमेकांच्या ओळखीच्या बदलाला व्यापकता प्राप्त झाली आहे. वास्तवाप्रमाणेच सोशल मीडियाच्या आभासी दुनियेतही अशाच प्रकारचा खटाटोप होतो. आधुनिक तंत्रज्ञानाच्या युगाात फेसबुक, वॉटसअप, किंवा सोशल मिडियाची इतर साधनं या माध्यमातून ओळख निर्माण करण्याचं नवं ट्रेड अलिकडच्या काळात निर्माण झालेला आहे. अनेकांना मैत्रीचं नवं नातं निर्माण करावंसं वाटतंयं. तर अनेकांना आपल्या विचारांशी जुळणाऱ्या लोकांशी विचारांची देवाण घेवाण करावीशी वाटते. अनेकांची हि फक्त ओळख असते एका मर...

सावित्रींच्या लेकींनो लढाईसाठी सजग व्हा!

नुकताच बारावीचा निकाल लागला. लवकरच दहावीच्या निकालाचीही टक्केवारी हाती येइल. यामध्ये दरवर्षीच्या कामगिरीत सातत्य राखत सावित्रीच्या लेकींनी अव्वल स्थान गाठलं. दहावीच्या निकालातही हे स्थान निश्चितपणाने सर्वोच्च राहिलच! निकाल लागून प्रवेशाकरिता लागलेली धामधूम व त्यापुढील आव्हानांची लढाई सावित्रीच्या लेकींना न झेपविणारीच ठरते. यावर मात करण्यासाठी सजग होण्याची आवश्यकता आहे. दहावी आणि बारावीच्या परीक्षेत सावित्रीच्या लेकी मोठ्या संख्येने पास होतात. निकालांनी सर्वोच्च स्थाने प्राप्त करतात. ही प्रगती अधिक झपाट्याने वाढत आहे. याचा आनंदच आहे. पण त्याचबरोबर यातील किती टक्के मुली दहावीनंतर अकरावीला, बारावीनंतर एफ. वाय. ला प्रवेश घेतात. पदवी, पदवीत्तर उच्चशिक्षण घेतात, हे वास्तव तपासण्याची नितांत गरज आहे. मुलींना पदवीपर्यंतचे शिक्षण मोफत असं म्हटलं जात म्हणजे फक्त शैक्षणिक शुल्क माफ असाच अर्थ आहे ना? आणि सध्या शिक्षणाच्या एकूण खर्चात शैक्षणिक शुल्काचे हे प्रमाण अत्यल्प असतं. त्याव्यतिरिक्त इतर खर्च हे गगनाला भिडणार...

पहिल्या प्रेमाची सेकंड इनिंग

आयुष्यात प्रेम कधी, कुणावर होतं हे कुणाच्याचं हाती नसतं. अनेकांचं प्रेम हे शाळा, महाविद्यालयात जडतं. असं म्हटलं जातं. पहिले प्रेम हे अनोखचं असतं. एकमेकांवर जीव जडतो पण मनास कधीचं कळत नाही. मैत्रीचे रुपांतर प्रेमात कधी होतं हेचं कळत नाही. प्रेम झालयं असं वाटतं पण प्रिय व्यक्तीसमोर ते व्यक्त करता येत नाही. पहिलं प्रेम हे खूप छळतं. व्यक्तही होत नाही आणि अव्यक्तही राहत नाही. ओठांवर असलेल्या शब्दांना निरागस करुन टाकतं. पहिल्या प्रेमाची अनुभूती प्रत्येकानेच घेतलेली असते. या प्रेमाची आठवण शक्य नसतं. जीवन पुढे पुढे सरत जातं पण आठवणीच स्थान कायम मनात साठतं. फार कमी लोकांना पहिलं प्रेम लाभतं. मन भारावून गेलं. फक्त तिचीच आस हवी असते. कोमेजलेल्या मनी फुटलेला हा प्रेमांकुर कुणासही दाखविता येत नाही. तीचं सोबत असणं जगण होवुन बसतं. तिच्या स्पर्शाला मन आतुरतं. तीचं हास्य पाहिलं की जगातील सर्व सुख मिळाल्यासारखी वाटतात. तीच सहवास हवा - हवासा वाटतो. तिच्या अस्तित्वाची चाहूल मन हिरावून घेते. तिच्या नजरेत, भावनेत प्रेमाची ओढ भासते. चिव आणि अजयची ओळख महाविद्यालयाच्या प्रांगणात झाली. अनेक कार्यक्रमांची दोघांन...

प्रेम असावं जन्मोजन्मीचं !...

जगाच्या पाठिवर प्रत्येक प्राणीमात्रास हवी हवीशी वाटणारी गोष्ट म्हणजे प्रेम... या प्रेमाच्या युक्त्या कल्पुक्त्या मोठया भन्नाट असतात. प्रेम तसं प्रत्येकासाठी न उलघडणार कोडचं असतं. ते सोडविता येणही तसं शक्य नाही. प्रेमात पडण अजुन तरी कुणीचं सोडल नाही. प्रत्येक जण प्रेमात पडतोचं ! हे त्रिकालबाधीत सत्य आहे. प्रेमाची लागण न झालेली झालेली व्यक्ती दुर्मिळच! प्रेम प्रत्येकाच्या मनात खुलत... बहरत... फुलत... कोमेजत... प्रेम ही भावना खुपच निराळी आहे. प्रेमाच्या वाटेवरती पादक्रांत झालेला व्यक्ती परत वळुन बघतचं नाही. प्रेम तसं खुप वेडही असतं. कुणासाठी केव्हाही झुरत... मुरत... रमत... प्रेमाचं जग हे शास्त्रज्ञाच्या संशोधनापलीकडचं असतं. एखाद्या हदय चोरकप्पात कित्येक वर्षापासुन दडलेलं बिज कुठतरी अंकुरतचं! पाषाण हदयी पाझर फोडण्याची शक्ती प्रेम या अडीच अक्षरात दडलेली आहे. प्रेमाच कौतुक कराव तेवढ कमीच! प्रेमावर लिहायला बसलं कि रात्र सरुन सकाळची कोवळी किरणं नवसुगंध घेवुन अंगणी बागडायला लागतात कळतच नाही. जणू मखमली स्पर्शान लाजावं असं गवताच्या पात्यावर पडलेल्या दवबिंदू सारख असतं प्रेम...

नेत्रदानासाठी पुढाकाराची आवश्यकता

भारतासह जगभरातल्या असंख्य देशांमध्ये गरिबीमुळे पोषण आहार न मिळाल्याने, अपघात, विविध आजार अशा विविध कारणांमुळे अनेकांना अंधत्व येते. अकाली अंधत्व आलेल्या लोकांवर ऑपरेशन करून नवीन दृष्टिपटल बसवून दृष्टी परत दिल्या जाऊ शकते. परतु, असे ऑपरेशन करण्यासाठी आवश्यकता आहे ती (दृष्टिदान) नेत्रदानाची. त्यामुळे नेत्रदानाचे महत्त्व समजून जगभरात १० जून हा दिवस ’जागतिक नेत्रदान दिन' म्हणून साजरा केल्या जातो. डोळा हा मानवी शरीराचा मुख्य अवयव आहे. दृष्टी नसेल तर निसर्गाने निर्माण केलेले हे सुंदर जग बघता येत नाही, पण या महत्त्वाच्या अवयवाची आपण काळजी घेत नाही. आज फोन, इंटरनेट यामुळे जग खूप जवळ आले असले तरी त्याच्या आहारी जाऊन डोळ्यावर ताण येऊन जगात डोळ्याचे त्रास वाढून अंध लोकांची संख्या खूप वाढत आहे. त्यामुळे शक्य असेल तर प्रत्येक लोकांनी मृत्यूनंतर नेत्रदान केले पाहिजे, कारण मृत्यूनंतर नेत्रदान कोणाला तरी उपयोगी पडून त्याचे अंधत्व दूर होऊ शकेल. भारतामध्ये असलेल्या कायद्यानुसार, नेत्रदान हे मरणोत्तर करावे असे असले तरी, वयाचे एक वर्ष पूर्ण केलेला कोणताही व्यक्ती हा नेत्रदान करू शकतो. हे नेत्रदान...

जगण्याचा सार 'तू गुंतला असा की'...

'तू गुंतला असा की..." हा निर्मला सोनी यांच्या ८६ नावीन्यपूर्ण गझलांचा गझलसंग्रह प्रकाशित झाला. अमरावती येथील पायगुण प्रकाशनाने अत्यंत सुबक मांडणी करून या गझलसंग्रह...

Powered by Blogger

Shivaji Maharaj Best Speech

Comments

Post a Comment